Gertjan's Looblog Tenerife 2011 navigation back navigation home navigation forward

De foto's van mei zijn hier te vinden: Flickr collection

De foto's van april zijn hier te vinden: Flickr collection

zaterdag 30 april

heliotropium ramosissimum langs de kust bij Adaje

We zitten in een appartementencomplex in het zuiden van Tenerife. Het is direct aan een klein strandje. Ons balkon ziet uit over het strand. Het stadje zelf bestaat eigenlijk alleen uit nog meer appartementencomplexen, hotels, restaurants en toeristenwinkeltjes. Dit merk ik als ik 's ochtends voor het ontbijt mijn eerste rondje loop: langs de kust in noordelijke richting. Er valt wel veel te zien op floragebied, allerlei vetkruiden en andere plantjes die ik nog nooit gezien heb.

in de Mascakloof

's Middags willen Ida en Kris alleen chillen, en ik ga met Petri in onze gehuurde auto naar het dorpje Masca, waarvandaan een spectaculaire kloof begint die je kunt doorlopen. De reis ernaartoe is op zichzelf ook al interessant, maar het schiet allemaal niet erg op. We besluiten maar een deel van de kloof te doen en dan naar de auto terug te keren, om niet al te laat terug te zijn. Dit blijkt een uitstekende beslissing, want zodra we in de auto zitten begint het te plenzen. Het zal de enige regenbui van betekenis van de hele week zijn.

De kloof zelf is heel fraai. Nadeel is dat we eerst naar beneden lopen, en de terugweg is dus zwaar. De kloof is prachtig begroeid met van alles en nog wat. Ook loopt er een beekje door de kloof met mooie stroomversnellingen en zo. We komen wel wat andere lopers tegen, maar druk is het hier gelukkig helemaal niet.

route 's ochtends; route 's middags; natuur

zondag 1 mei

Montana de Guaza

Ik ben al heel vroeg wakker, en bovendien vergis ik me een uurtje. Het is hier een uur later dan thuis, maar ik heb de klok op mijn telefoon niet aangepast (niet de moeite voor zo'n week). Dat ben ik nu echter even vergeten. Ik loop het eerste stuk in het donker, maar dat is niet erg want dat gaat door de toeristencentra Playa de las Americas en Los Christianos. Ten zuiden daarvan ligt het natuurgebied Paraje Natural Montana de Guaza, en dat is het doel van mijn tocht.

Eer ik bij het natuurgebied ben, begint het net zo'n beetje licht te worden. Ik heb er dan al een uurtje opzitten. Heel bijzondere planten, vooral veel vetplanten. De natuur hier zou vergelijkbaar zijn met de Sahara. Dit is namelijk het droogste gedeelte van het eiland. Eerst loopt het pad een bergje op. Als ik eenmaal zo'n beetje boven ben is het werkelijk schitterend. Vanwege het rode vetkruid is de bodem rood gekleurd. Verder groeit er veel euphorbia canariensis (Canarische wolfsmelk) en cactussen. De zon komt er nu ook bij schijnen. Dit levert een van de mooiste foto's op: de foto bovenaan de bladzijde is er een uitsnede van. Het laatste stukje van de route pak ik een taxi om het ontbijt nog te kunnen halen.

Baranco del Infierno

's Middags staat er opnieuw een kloof op het programma, en ook nu krijgen we Kris en Ida niet mee. We gaan naar de Barranco del Infierno. Dit is de beroemdste wandeling van het eiland - volgens mijn wandelboekje - en om de natuur te beschermen mogen er per dag maar 200 wandelaars in, en nooit meer dan 80 tegelijk. We wagen het erop, en als we er aankomen blijkt het kantoortje, en het toegangshek, gesloten. Voor ons kiezen enkele stoutmoedigen een illegale route over het hek en dat voorbeeld besluiten we maar te volgen.

Barbarijse patrijs

Het wordt een schitterende tocht. Bovendien is het hoogteverschil miniem, dus 't is een hele mooie lichte wandeling - ondanks de afschrikwekkende naam van de kloof. Opnieuw veel bijzondere planten. Aan het eind van de kloof kom je bij een mooi watervalletje en daar moet je weer terug. We zien op de terugweg twee Barbarijse patrijzen (dat heb ik natuurlijk moeten opzoeken) die helemaal niet bang voor ons zijn.

Overigens waait het flink, zelfs hier in de kloof, en even later ligt mijn pet dan ook onbereikbaar beneden in het ravijn.

route 's ochtends; route 's middags; natuur

maandag 2 mei

Kris in de Paiseje Lunar

Vandaag gaat Kris mee! We ontbijten al om half acht, en vertrekken dan naar het bergdorpje Vilaflor. Dit is het hoogstgelegen dorpje in Spanje dat het gehele jaar bewoond is (op zo'n 1400 meter). De weg ernaartoe is niet zo slecht als ik gevreesd had, dus het duurt niet al te lang voor we er zijn. Vanaf Vilaflor willen we de Paiseje Lunar bezoeken. Dat is een maanlandschap op zo'n 1900 meter hoogte.

In eerste instantie hebben we enige moeite om de juiste route te vinden, maar dat gaat weldra beter. Steeds als ik een foto van een bloemetje maak (de naam Vilaflor suggereert terecht dat er veel bloemen te zien zijn) gaat Kris er gelijk bij zitten - om alvast zoveel mogelijk uit te rusten. Het is wel een fraaie route, maar we moeten veel klimmen en dat zijn we niet zo gewend. Op deze hoogte is het vermoedelijk ook nog wat vermoeiender. Wel komt de zon er steeds meer door, waardoor de vergezichten wel steeds mooier zijn.

Na enige tijd bereiken we het lavalandschap. Eerst nog veel dennenbomen, maar de begroeiing wordt steeds dunner. Het maanlandschap wordt vooral gevormd door de zachte tufsteen - zoals in Turkije in Cappadocië, maar hier is het gebied lang niet zo uitgebreid als in Turkije. De mooiste tufsteenkegels zien we vanaf de overkant van een kloofje - het pad loopt ter bescherming sinds kort niet meer direct langs de kegels.

Voor de terugweg hebben we de keus om een flink deel van de route dezelfde weg terug te kiezen. Maar op de kaart en GPS zien we dat er ook een wat bredere zandweg loopt die vermoedelijk minder steil is. Bovendien komt die aan de goede kant van Vilaflor uit. Daarom kiezen we voor deze mogelijkheid. Dat was achteraf een vergissing. Niet alleen maakt deze weg grote lussen waardoor de afstand veel groter is dan we dachten, maar bovendien lopen we nu een hele tijd op zo'n 1700 meter hoogte, waar nu juist de hele tijd dichte mist hangt. Kortom, we lopen anderhalf uur lang in de mist, en Kris heeft het helemaal gehad. Ik trouwens ook wel. Jammer, want nu zal het wel weer even duren eer Kris nog eens met me mee wil.

Playa de las Teresitas Aan het eind van de middag gaan we met allevier naar de hoofdstad Santa Cruz. Dit is ongeveer 70 kilometer, maar bijna helemaal snelweg dus dat gaat toch nogal vlug. Santa Cruz wordt in de reisgids van Ida vooral beschreven als een normale stad, en inderdaad zijn we niet alle vier onder de indruk van het stadje. Geen oud centrum of een oude haven of zo. Wel een mooi park met bijzondere bomen.

Iets ten noorden van Santa Cruz ligt Playa de las Teresitas. Dit is een enorm zandstrand, pas recent aangelegd met gebruikmaking van Saharazand. Dus geen zwart strand zoals hier de gewoonte is. Dit was de enige attractie die indruk op Ida had gemaakt bij het bladeren door de reisgids. Het is inderdaad een mooi strand. De zon staat al laag en dat geeft een mooi licht. Petri en ik lopen een rondje langs het strand. Het strand is wel een kilometer lang. Dat is wel lang voor een kunstmatig aangelegd strand natuurlijk. Ondertussen doet Ida een verspringwedstrijd met Kris - zijn gemopper over een zere voet vanwege de lange wandeling van vanochtend moet blijkbaar niet al te serieus genomen worden. Ik fotografeer een groene papegaai (?) boven op een palmboom.

We eten in het dorpje dat bij het begin van het strand fraai tegen de bergwand ligt aangedrukt. Een visrestaurant waar blijkbaar nog nooit een toerist binnen is geweest. Dat er geen menu in het Engels is, is geen probleem want we kunnen de vis die we willen gewoon aanwijzen in de vitrine. Zelfs Kris ziet zich gedwongen vis te bestellen. Eten is ook wel lekker. Dat leek dus een mooie afsluiting van een drukke dag - maar eer we thuis zijn is Petri ziek en dat blijft de hele nacht zo (geen details).

route Paiseje Lunar; route Santa Cruz; route Playa de las Teresitas; natuur

dinsdag 3 mei

Ida en Kris aan een parachute

Vandaag geen vroege wandeling, want vanwege de gevolgen van het restaurantbezoek bij Petri heb ik zelf ook niet veel geslapen vannacht. Als het in de loop van de ochtend weer wat beter gaat met Petri loop ik een rondje vanaf Arona. Ik ben er nog niet helemaal gerust op, en blijf dus niet te lang weg. Het is wel een mooi rondje, zo tussen de 600 en 1000 meter, maar de bergtop die ik dacht te gaan beklimmen ligt de hele tijd in de wolken, dus dat vergeet ik maar even. Ik wijs onderweg een Duitser de weg naar het restaurant waar ik zelf met de route begon. (Duitsers de weg wijzen doet me altijd denken aan Koot en Bie, "do ist der Bahnhof").

's Middags gaan Ida en Kris parascenden (of iets wat er op lijkt). Het komt er op neer dat je aan een parachute achter een boot hangt en daarbij enkele tientallen meters boven de zee zweeft. Petri en ik proberen vanaf een pier alles goed in de gaten te houden en wat foto's te maken, maar we kunnen het nauwelijks zien, en tot ze weer terug zijn, zijn we niet helemaal zeker of we wel de goede boot en de goede parachute hebben gevolgd - maar dat bleek toch wel in orde.

Bij het avondeten laat Petri het nog afweten. Kris, Ida en ik eten weer lekker, en ondertussen volgen we de Spaanse kraker Barca-Real op de televisie. Na de 1-0 voor Barca reageert de ober veel aardiger.

route; natuur

woensdag 4 mei

De ochtendwandeling gaat opnieuw in de richting van de kust. Ik rijd naar het enkele kilometers verder gelegen kuststadje Las Galletas, en daarvandaan loop ik door een natuurgebied dat nogal lijkt op het gebied van drie ochtenden geleden: Sahara-natuur, kortom. Maar wel heel mooi. Nadat ik bijna een uur gelopen heb, langs de kust, kom ik langs een grote bananenplantage. Zal ik hier omkeren, of proberen eromheen te lopen?

natuurgebiedje bij Las Galletas natuurgebiedje bij Las Galletes met autowrak

Ik ga nog niet gelijk terug, en die bananenplantage gaat maar door. Uiteindelijk kun je naar rechts, en loop ik langs de noordelijke grens van de bananenplantage. Ook deze kant gaat kilometers door. Als ik eindelijk in de verte de weg zie, die me terug zou kunnen brengen naar Las Galletas word ik staande gehouden door twee mannen in een auto. Of ik weet waar de ingang van dit gebied is, en hoe ik van plan ben het gebied te verlaten. Het dringt niet onmiddellijk tot me door, maar al gauw blijkt dat mijn gesprekspartner de eigenaar van het gebied is. Het natuurgebied heb ik al enige tijd achter me gelaten. Niets gezien. En, nee, ik kan niet verder, want daar is alleen een groot hek. "We have spent a lot of money to keep people out there". Enige mogelijkheid: terug... Door flink door te lopen, ben ik om 10.02 terug bij het hotel en krijg toch nog een ontbijtje.

erysimum scoparium groeit overvloedig boven de 2000 meter

's Middags staat het hoogtepunt van het eiland op het programma: de Teide. De enorme vulkaan van 3700 meter hoogte, gelijk de hoogste berg van heel Spanje. Ida gaat liever de hele dag op het strand in de zon liggen, dus we verkennen de berg, en vooral ook de kratervlakte op zo'n 2000 meter om de top, met zijn drieën. Het landschap is heel bijzonder, en zeer de moeite waard. Bij een aantal wonderlijk gevormde rotsformaties is een kleine wandeling, maar die kunnen we niet afmaken omdat we door wat ambtenaren worden teruggestuurd, omdat er daar op moefflons gejaagd gaat worden.

Het gaat verder naar het kabelbaanstation. Je gaat hier in een ruk van 2200 naar 3600 meter. Ik had lange rijen verwacht, maar het gaat heel vlug, en binnen de kortste keren staan we boven. De laatste honderd meter hoogteverschil naar de top zijn alleen toegankelijk als je van te voren een vergunning hebt geregeld. Dat heb ik wel geprobeerd, maar de hele week zat al vol, dus we blijven op 3600 meter. Ik heb best veel last van de ijle lucht. Petri gaat het beter af. Kris heeft de wandeling van eergisteren nog in de benen en gelooft het allemaal wel, en wacht tot we terug zijn. We lopen een klein stukje naar het westen tot waar je een aardig uitzicht hebt op een andere vulkaan, de Pico Viejo (was dat de goede naam?). Als we weer met de kabelbaan naar beneden zijn gegaan, eten we een broodje met het mooiste uitzicht allertijden.

route; natuur

op de Teide de Teide en Kris

donderdag 5 mei

terug naar Taganana

Alweer de laatste dag. Met spijt zie ik dat mijn boekje met wandelingen nog talloze mogelijkheden bevat, die ik deze vakantie niet zal gaan benutten. Vandaag lopen Petri en ik nog wel een van die mogelijkheden: een wandeling in het Anagagebergte. Dit ligt helemaal in het noordoosten. Dit gebied is heel anders dan het droge gebied in het zuiden waar we zelf zitten, of het ruige vulkaanlandschap van gisteren. We lopen hier namelijk in een "mistoerwoud" omdat door de overheersende passaatwinden de wolken van de Atlantische Oceaan hier altijd tegen de bergen (tot 1000 meter) liggen.

asplenium hemionitis

In het boekje werd de wandeling aangekondigd als een lichte wandeling. Dat was al wel verdacht omdat een hoogteverschil van meer dan 600 meter moet worden overbrugd. Gelukkig lopen we de wandeling andersom, dus eerst naar boven, en dan naar beneden. Het is best zwaar. Het naar boven lopen is altijd zwaar. Het deel naar beneden is het mooist, vooral het eerste stuk. Donker bos, zeer vochtig, met allerlei varens en andere opvallende, maar weer heel andere planten. Het pad kronkelt zich met honderden haarspeldbochten naar beneden. De route heet dan ook "de las vueltas". Het pad bestaat meestal uit vrij grote, natte (en dus glibberige) keien, waardoor ook het naar beneden lopen inspannend is - je moet steeds goed op blijven letten.

Als we weer terug zijn, eindelijk, in het dorpje Taganana rijden we nog iets verder naar de kust. De golven zijn hier magnifiek. Er wordt gesurft. De rode vlag wappert, en we hebben dan ook geen neiging om zelf de zee in te gaan. De terugweg is daarna nog even spannend omdat we haast geen benzine meer hebben en er geen tankstation blijkt te zijn in deze uithoek. Maar we halen het met gemak.

route; natuur

terug naar Looblog April 2011


Reacties: G.J.M.van.Noord@rug.nl            Andere afleveringen van de looblog

Copyright: de teksten van de looblog zijn "public domain".