Gertjan's Looblog Mei/Juni 2014: Spanje Special navigation back navigation home navigation forward

De foto's van de maand mei zijn hier te vinden: Flickr collection

De foto's van de maand juni zijn hier te vinden: Flickr collection

29 mei: rondje door Bilbao

Vanmiddag zijn we aangekomen in Bilbao voor een uitgestelde meivakantie. Morgen gaat Kris op examenreis, ook al naar Spanje ("bleens"), dus hij zal ons niet missen. De eerste avond brengen we door in Bilbao, om het Guggenheimmuseum te bekijken. Inderdaad een zeer spectaculair gebouw. Een meevaller is, dat Petri de buitenkant van het museum voldoende vindt. Na het museum lopen we naar het oude centrum, langs de rivier (Rio del Nervión de Bilbao), en later weer terug. We slapen in een zeer eenvoudig pension dat wel heel dicht bij het Guggenheim ligt, ingeklemd tussen rondwegen, bruggen en spoorlijnen. Zonder tom-tom zou het onmogelijk zijn geweest om er per auto te geraken. route; natuur

Guggenheim Museum, Bilbao Guggenheim Museum, Bilbao

30 mei: naar Zumaia

veel curry-plant (Helichrysum italicum) in Urdaibai

Prachtige dag. Dat ziet er helemaal niet zo uit als we uit Bilbao vertrekken, want het regent. De regen houdt een tijdje aan terwijl we in de auto naar het oosten rijden. Maar bij de eerste stop, de Cabo Matxitxako, is het droog. Mooie plek: nieuwe vuurtoren en oude vuurtoren op een hoge klif. Rond de klif is het een grote bloemenzee. We maken veel foto's.

Urdubai

Een klein stukje verder is een groot natuurgebied: Parque Natural Urdaibai. Dit is een prachtige delta waar heel veel plantensoorten en vogels voorkomen. We lopen een prachtig rondje vanaf het stationnetje San Kristobal. Laag gelegen grasland dat blijkbaar ook bij hoge vloed net niet meer onder water komt te staan. Het grenst direct aan de kwelders waar bordjes ons tegenhouden. Ook hier is het een enorme bloemenzee. Ondertussen gaat de zon ook steeds meer schijnen.

Aan de andere kant van dit natuurgebied is het Urdaibai Bird Center, een heel groot en nieuw gebouw met veel informatie, en ook een grote uitkijkplek. We zijn blijkbaar net te laat, want de tent gaat sluiten. Er is net buiten het Bird Center een pad dat naar een wel toegankelijke vogelhut gaat. We zien daar onder andere lepelaars en een kleine zilverreiger.

hotel Landarte in Zumaia

Dan gaat de route verder naar het plaatsje waar ons hotel is: Zumaia. Dit is een prachtig kustplaatsje. Ons hotel is al even prachtig, Landarte. Bijzonder ingericht door de eigenaresse, actrice, die in Madrid verblijft. Het hotel wordt gerund door haar Nederlandse partner. Alles even mooi en kleurrijk. Onze slaapkamer heeft kerststerren. In de algemene ruimte liggen allemaal grote kunstboeken. Ook het uitzicht is mooi, het hotel ligt op een heuvel en we hebben uitzicht op zee.

kliffen bij Zumaia

De wandeling om de omgeving te verkennen wordt uiteindelijk behoorlijk lang omdat die omgeving heel erg mooi blijkt te zijn. We lopen eerst naar het strand aan "onze" kant van de rivier. Hier groeien ook heel veel bijzondere planten. Dan de rivier oversteken en naar het eigenlijke stadje. We willen naar het andere strand, maar lopen omhoog naar een kerkje en een mooi uitzichtpunt. Terug naar het stadje en de vuurtoren. En dan toch nog naar het andere strandje.

Dat andere strandje blijkt een enorme verrassing te bevatten: bijzonder mooie kliffen. De rotsen zijn opgebouwd uit laagjes die afwisselend donker en licht gekleurd zijn. Later leren we van onze gastheer dat dit niet alleen een heel mooie plek is, maar dat die kliffen ook bijzonder zijn voor de wetenschap om de geologische periodes mee te kunnen dateren (als ik het goed begrepen heb). Deze plek zou wereldberoemd moeten zijn.

route Matxitxako; route San Kristobal; route Bird Center; route Zumaia; natuur

kliffen bij Zumaia kliffen bij Zumaia

31 mei: naar San Sebastian

Haizearen Orrazia

's Ochtends opnieuw regen, vooral als we in de auto zitten op weg naar San Sebastian. Flinke plensbuien. Maar eer we een parkeerplek gevonden hebben in de stad is het weer droog. We lopen eerst naar de westelijke kant van het strand. Daarvandaan zie je de oude stad mooi liggen aan de overkant van de baai. De baai bevat ook nog een eiland, Isla de Santa Clara, waar je soms blijkbaar met bootjes naar toe kunt, maar vandaag blijkbaar niet. We bekijken eerst de beelden "Haizearen Orrazia" van de kunstenaar Eduardo Chillida, die ons speciaal zijn aangeraden door de meneer van het hotel. Grote metalen objecten die op de rotskust zijn geplaatst. Daarna gaan we met de oude funicular de Monte Igueldo op. Bovenop de berg is een hotel en een ouderwetse speeltuin. En een fantastisch uitzicht over de stad. Het gaat wel weer regenen.

We lopen gedeeltelijk in de regen naar het oude deel van de stad. Veel mensen op straat, veel muziek, veel opwinding. Het weer klaart op als we de berg achter het oude centrum zo'n beetje rond lopen. Mooi stukje met verrassend veel wilde bloemen. Dan is het tijd voor een uitgebreide lunch in de haven. Lekkere, wel erg zoute, vis. Omdat we nog terug moeten lopen naar de parkeerplaats maken we uiteindelijk veel kilometers voor een stadswandeling.

vissershaven San Sebastian

Terug in Zumaia blijkt het wat kouder en vooral winderiger te zijn geworden. Eigenlijk tegen beter weten in lopen we - met een fles wijn en stokbrood en kaasjes - naar het strand bij de mooie kliffen van gisteren. Prachtige plek, ook vanavond, en er is helemaal niemand. We vinden toch een beschut plekje, en lenen stoelen van de gesloten strandtent. Zo genieten we van de mooie luchten en de langzaam ondergaande zon.

route San Sebastian; route Zumaia; natuur

kust bij Zumaia kust bij Zumaia

1 juni: naar Hecho

Saxifraga longifolia

Voor de derde ochtend op rij regent het flink als we in de auto zitten. We zijn op weg naar de bergen en als we eenmaal de eerste bergpas achter ons hebben wordt het snel droog. Het klaart op en het wordt warm. We rijden over lege snelwegen door het Spaanse land rond Pamplona. We zijn op weg naar Hecho, in de Pyreneeën, in het Parque Natural Valles Occidentales. Deze vallei is beschreven als route 13 in de reis- en natuurgids "Spanish Pyrenees" uit de onvolprezen CrossBill Guides serie. Voordat we zover zijn, stoppen we nog even langs het stuwmeer Embalse de Yesa. Ik kan me bijna niet losrukken van de bermen die boordevol spannende plantensoorten staan. Petri maakt ondertussen een praatje met twee Nederlandse bermtoeristen.

aasgier

Ons hotel bevindt zich in de Hecho vallei, maar op kilometers afstand van het plaatsje Hecho. Het heeft eigen water- en stroomvoorziening (als ik het goed begrepen heb). 's Middags verkennen we de vallei. Mooie plekjes zoals de "Bocal el Infierno" (de mond van de hel) - een zeer nauwe doorgang van de rivier Rio Aragon Subordian. Op de kale rotsen groeit de spectaculaire plant Saxifraga longifolia.

We proberen een rondje te lopen door het Selva de Oza, maar mijn GPS-apparaat heeft slechts het eerste deel van de route voorhanden (dat is me eerder gebeurd: de software van Garmin stuurt slechts de eerste 500 punten van een route naar de GPS, de rest verdwijnt eenvoudigweg). We improviseren dus wat, maar houden het kort. 't Is wel bij een mooie plek waar een beek uitkomt in de Rio Aragon, met een valleitje dat vol bloemen staat.

Een stukje dieper de vallei in komen we in een kudde koeien terecht. De vallei staat erom bekend dat hier nog op ouderwetse wijze geboerd wordt, zoals dat vroeger in grote delen van de Pyreneeën gebeurde. Dit heeft - zegt de gids - een goed effect op de gevarieerdheid van de natuur. Even verderop parkeren we de auto en doen de rest van de eerste verkenning te voet. Daar waar we uiteindelijk rechtsomkeert maken is de vallei op haar mooist. Er groeien onvoorstelbare hoeveelheden orchideeën, vooral veel vlierorchis. Boven ons vliegen zo nu en dan vale gieren en aasgieren.

route Hecho; route Salva de Oza; natuur

orchideeën in de Hecho vallei Hecho vallei

Vlierorchis Hecho vallei

2 juni: naar de Valle de las Aguas Tuertas

Valle de las Aguas Tuertas

Prachtige dag, en prachtige tocht naar de "Valley of the Twisted Waters". Voordat we op pad gaan heb ik voor het ontbijt in een kort rondje de directe omgeving van het hotel verkend. We rijden met de auto zo ver mogelijk de vallei in, totdat de weg is afgesloten en we de auto kunnen parkeren. Dit is op ongeveer 1400 meter hoogte. We volgen de weg nog een paar kilometer verder, totdat we met een laatste klim bij een soort boerderijtje uitkomen, bij het begin van de Valle de las Aguas Tuertas. Dit is een hoog gelegen (1600 meter), maar toch heel vlakke vallei. De Rio Aragon Subordan kronkelt zich een onnavolgbare weg door deze vallei om ten slotte vlakbij dit boerderijtje via een waterval naar beneden te storten. Echt een heel bijzondere en heel mooie vallei. We lopen er een flink stuk in.

Als we weer terug lopen komen we langs een groep vogelaars - waaronder de gastvrouw van ons hotel - die bij een rotswand een rotskruiper hebben gespot. Als wij er zijn is de vogel net even verdwenen. Later horen we dat hij weer tevoorschijn kwam zodra wij onze hielen hadden gelicht (ik had weer eens te weinig geduld dus). Ik maak wel onduidelijke foto's van lammergieren.

Op de weg terug naar beneden zie we wel een vijftal marmotten. Zo te zien zijn ze aan het spelen. Ik maak er een kort filmpje van.

Valle de las Aguas Tuertas

route Hotel Uson; route Valle de las Aguas Tuertas; natuur

Hecho vallei Valle de las Aguas Tuertas

vetblad Primula farinosa

Gentiana acaulis Pedicularis pyrenaica

3 juni: naar Lizara en Biescas

Voor het ontbijt loop ik een rondje vanaf de Gabardito bar. Ik zou dan bij een rotswand moeten komen waar je vaak rotskruipers kunt zien. Maar ik vind zelfs de rotswand niet. Dus dat valt een beetje tegen. Dat wordt ruimschoots goed gemaakt door de route die we samen lopen. We reizen vandaag naar ons volgende hotel, in Biescas, maar we doen dat via Aragües del Puerto - route C op bladzijde 182 van de natuurgids. Met de auto rijden we naar de Refugio de Lizara, en daar komen we in een wonderschone bergvallei (zo'n 1500 meter hoog). Prachtig!

We volgen eerst een onduidelijk pad naar een kleine waterval. Zeer fraaie vallei, veel bloemen. Weergaloos mooi. Daarna lopen we het pad dat door de reisgids wordt gesuggereerd, tot zo'n 1800 meter hoogte. Supermooi!

route Gabardito; route Refugio de Lizara; natuur

bij Refugio de Lizara bij Refugio de Lizara

bij Refugio de Lizara bij Refugio de Lizara
Andosace villosa jonge heggenmus (?)
Refugio del Ordelca aangebrande orchis
dagvlinder onbekend Gentiana acaulis

4 juni: naar La Sarra

We zitten in Biescas, in de vallei waardoor de Rio Gallego stroomt. De weg door de vallei gaat via de Portalet pas door naar Frankrijk. Ons plan (nu ja, het is route 14 uit de reisgids) is om zo'n beetje op de grens, dus boven op de pas, een wandeling te maken op 2000 meter hoogte. Echter, we zitten op die hoogte in een dikke mist, en het is nat en koud. Tot overmaat van ramp heb ik mijn jas in het hotel laten liggen. We passen de plannen aan, en gaan voor de route E van de reisgids: La Sarra.

vlierorchis

Als we vertrekken is het nog steeds niet zo erg warm, zo'n twaalf graden (op 1350 meter hoogte). Maar gaandeweg de dag klaart het op en wordt het heel aangenaam. De route is in eerste instantie over een kleine weg, met aan de ene kant mooi uitzicht, en aan de andere kant interessante rotsflora. De weg loopt tot aan het stuwmeer La Sarra. Daar waar de beek het meer in stroomt eten we een broodje en spotten we een waterspreeuw.

We besluiten de beek nog een eindje verder omhoog te volgen. Een goed plan: dit deel van de route is heel mooi, en waarschijnlijk is dit het gedeelte dat in de reisgids werd bedoeld. Prachtige bloemrijke weitjes langs de beek.

Als we weer terug zijn bij de auto is het weer zo opgeklaard dat we opnieuw naar de grens bij Portalet rijden. Het is nu prima te doen, maar met de beloofde bloemenpracht valt het een beetje tegen: blijkbaar is het nog wat te vroeg in het jaar voor deze grote hoogte. Wel krokussen en narcissen, en ook weer veel vlierorchissen.

route La Sarra; route Portalet; natuur

leverbloempje

La Sarra La Sarra

5 juni: naar de Añisclo kloof

Ramonda myconi

Laatste dag in de bergen. Route 15, door de Ordesa canyon, is de meest bekende wandeling van dit deel van de wereld, maar we laten ons door de lengte (22 km) afschrikken en kiezen voor een andere kloof: de Añisclo kloof (route 17). Om bij het beginpunt van de wandeling te komen is al een flinke toer. Het is bijna 100 kilometer rijden (door de bergen), en het laatste deel is al door de smalle kloof, op een zeer smal weggetje. Hier en daar stoppen om van het spectaculaire uitzicht, en de rotsflora, te kunnen genieten.

Pinguicula longifolia

Twee soorten die je hier veel ziet zijn Ramonda myconi, en Pinguicula longifolia. De laatste is een vetblad: een vleesetend plantje dat de plakkerige bladen als een soort vliegenpapier gebruikt. Bij een tunneltje groeien deze plantjes domweg verticaal vanuit het plafond naar beneden.

Mooie wandeling. Halverwege de heen- en terugweg rusten we op dezelfde wonderschone plek aan het water, bij watervalletjes (het hele riviertje is eigenlijk een lange waterval). 't Is een beetje onduidelijk wat het eindpunt van de wandeling moet zijn, maar als we het klimmen beu zijn keren we om bij een spectaculair uitzichtpunt waar je minstens honderd meter pal onder je de rivier tussen twee loodrechte rotswanden ziet stromen.

Het laatste stuk van de terugweg is mooier dan op de heenweg omdat de zon veel meer schijnt. Hierdoor zijn er enorme aantallen vlinders te zien. Op een gegeven moment vliegen er enkele tientallen om Petri heen. Even verderop zitten ze allemaal bij elkaar op een vochtig plekje in de berm. Prachtig gezicht. Met de auto rijden we de alternatieve terugweg. Zeer slechte weg, maar wel prachtige vergezichten.

route Añisclo kloof; natuur

uitzicht over de Valle de Vió vlindervergadering

koningspage vale gier
Cumaz Añisclo kloof
bij Vió

6 juni: naar Barrika

We rijden weer terug naar de kust. Onderweg korte stop bij Gujuli om daar de grote waterval te bewonderen. 't Is een aardig uitzicht, maar de waterval is bijna helemaal drooggevallen. Verder naar de kust, Barrika, net voorbij Bilbao direct aan zee. Het is hier plotseling heel warm geworden, royaal boven de dertig graden. Hotel mooi boven op de klif direct aan zee, gerund door een fanatieke Bask. We verkennen - heel rustig - de omgeving. Wel mooi, en steeds uitzicht op zee. Direct onder de kliffen rotsstrandjes. In de loop van de middag zoeken steeds meer mensen de zee op. Wij rijden met de auto naar het zandstrand even verderop maar door de harde wind is het daar niet uit te houden.

Terug naar de eigen omgeving. Daar waait het nu ook. Petri leest wat en ik loop nog wat verder. Enorme aantallen tongorchissen. Als ik rond 7 uur 's avonds ook terug ben in het hotel nog geen verkoeling. Maar drie kwartier later is de wind plots naar zee gedraaid en is het nog maar nauwelijks twintig graden. De terrassen die allemaal vol zaten zijn nu weer helemaal leeg.

route Gujuli; route Barrika; route Barrika later; natuur

kust bij Barrika tongorchis

terug naar Looblog Mei 2014


Reacties: G.J.M.van.Noord@rug.nl            Andere afleveringen van de looblog

Copyright: de teksten van de looblog zijn "public domain".