Gertjan's Looblog Juli 2017 navigation back navigation home navigation forward

De foto's van deze maand zijn hier te vinden: Flickr collection

31 juli: Punt van Reide

Twee bijzondere soorten: terekruiter en breedbekstrandloper! Verder meer dan honderd zeehonden, en bijna honderd lepelaars. Bijzonder plekje hoor.

route; natuur

30 juli: naar Groningen, en van Kropswolde naar Onnen

route; route; route; natuur

29 juli: Harlingen

Het regent 's nachts en 's ochtends en daarom ben ik niet erg vroeg op pad. De opklaringen worden verwacht voor het zuidoosten en het noordwesten. Zonder auto lijkt Harlingen nog de beste keus. Dat blijkt te kloppen: ik loop zowaar de hele middag in de zon.

In de haven is zoals altijd veel te zien. Op de zuidpier groeien honderden zeekolen, en verder ook weer gele hoornpapaver en zeevenkel. En nog veel meer. In de haven zwemt een eend die ik eerst niet goed herken omdat hij steeds met zijn kop in de veren duikt. Het is een zwarte zee-eend.

Ik loop verder langs de dijk in de richting van de Afsluitdijk. Hier is de begroeiing wat minder want er lopen schapen. Toch hier en daar nog een exemplaar van gele hoornpapaver. Boven de branding vliegen zo nu en dan een paar zwarte sterns. Dat is een echte moerasvogel, waarom kiest die nu voor de Waddenzee?

Bij km 7 loop ik even naar de plasjes langs de N31. Daar is een mooie vogelhut gemaakt. Er is ook veel te zien in de plasjes. Daarna verder langs de dijk naar Zurich en vandaar naar de bushalte bij het wegrestaurant.

route; natuur

28 juli: Holtingerveld

Eerst 's ochtends met Ida mee, die een auto wil kopen. Daarna rijd ik weer eens naar de Havelterberg. Het weer is slecht, geregeld buien en te veel wind. Er is dan ook niet zoveel te zien. Een jonge vogelaar is op zoek naar grauwe klauwieren. Later kom ik hem nog eens tegen en dan heeft hij er eentje gezien. Ik inmiddels ook. En verder vooral heel veel roodborsttapuiten.

route; natuur

27 juli: van Assen naar Gasteren

adder

Met de trein naar Assen en vandaar een min of meer geimproviseerd rondje door de Drentsche Aa. Er is veel te zien. Op veel plekken moeraskartelblad. Er fladderen veel landkaartjes rond, en ook nog steeds veel oranje zandoogjes. Op een zandweg langs het Balloërveld ligt een adder die ik eerder zie dan hij mij. Verderop grauwe klauwieren en paapjes.

route; natuur

26 juli: Fochteloërveen

slangenarend

Prachtige dag. Eerst voor de varens door het bos vanaf Veenhuizen naar het Fochteloërveen. Daar over het bekende voetpad. De slangenarend laat zich al vlug zien. Ik zie hem als hij met grote snelheid naar beneden suist en zich met de voeten eerst blijkbaar op een prooi laat vallen. Even later vliegt hij rond met een slang in zijn bek.

Verderop blijkt het wandelpad nog steeds afgesloten. Ik improviseer daarom een wat andere route en kom zodoende nogmaals op hetzelfde wandelpad terecht als net. Dat blijkt trouwens "De Bonghaar" te heten - nooit geweten. Maar wel een prachtige plek met altijd lavendelhei, grote veenbes (cranberry) en trosbosbes. Er staan een paar mensen met verrekijkers: de slangenarend is opnieuw in beeld maar verdwijnt dan weer na een duikvlucht. Even later zie ik hem heel in de verte in een boompje zitten. Dan vliegen ook nog eens vijf kraanvogels over. Verderop zijn drie andere fotografen in de weer om de venglazenwasser vast te leggen. Dat is een zeldzame libelsoort. Het lukt mij uiteindelijk ook om de libel herkenbaar op de foto te zetten. Dat valt nog niet mee, want hij vliegt constant rond.

route; natuur

25 juli: Paterswoldse Meer

route; natuur

23 juli: Worms

Nibelungenturn Worms

Reisdag. We rijden weer tot ongeveer halverwege. We hebben gekozen voor Worms, de stad van Luther. We hebben een aardig hotel direct aan de Rijn. Ondanks de vele vertraging onderweg is er 's avonds nog kort tijd voor een rondje vanuit het hotel. Langs de Rijn zijn hier veel terrassen en een mooie promenade.

route; natuur

22 juli: Mitterleger

Laatste dag in de Dolomieten alweer. We kiezen een relatief makkelijke wandeling - op papier - met weinig hoogteverschil. Nadeel: het is wel een beetje ver rijden. En omdat het overal erg druk is en we zo nu en dan stilstaan in de file doen we er te lang over. De route zelf gaat moeizaam omdat we al snel een afslag missen. Op de terugweg ben ik eigenwijs en lopen we alsnog wat teveel omhoog.

De route loopt vanaf de Carezza-pas eerst een stuk door het bos. De plantengroei is hier wat anders dan we gewend zijn, met veel purpersla, lactuca alpina en manshoge exemplaren van cirsium alsophilum. We komen dan - na een stukje omlopen - bij Mitterleger, een aardig valleitje waar we picknicken. Dan volgt de "Labyrinthsteig". Het pad loopt hier onder/tussen/door een doolhof van rotsblokken. De route is als "makkelijk" aangeven in Rother Dolomiti 4, maar het is tamelijk lastig voor senioren zoals wij.

De terugweg is in het boekje grotendeels hetzelfde als de heenweg, en ik wil liever een alternatieve terugweg uitproberen. Dat loopt eigenlijk niet goed af, we lopen teveel omhoog en moeten dan alsnog omkeren. Achteraf blijkt op de kaart dat het wel gekund had, als we nog een eindje verder geklommen waren...

Na afloop gaan we nog even kijken bij het Lago Carezza. Een opvallend extreem blauw meertje. Heel bekend blijkbaar, want er is een uitgebreid parkeerterrein met een enorm complex van winkeltjes en restaurants en een tunnel onder de doorgaande weg door. Maar het is een vooral voor fotograferen heel intrigerend blauw meertje.

We kiezen voor de terugweg een andere route, via de Passo Pordoi. Ook al zo'n hoge drukke pas, maar omdat de dag er bijna opzit is het parkeerterrein nu bijna leeg. Ik loop nog een eindje de berg op en krijg een alpenmarmot mooi te zien.

route Mitterleger; route Lago di Carezza; route Passo Pordoi; natuur

Mitterleger Labyrinthsteig

Saxifraga squarrosa Lago di Carezza
Alpenmarmot Passo Pordoi

21 juli: Val Badia

We kiezen een route uit een oud ANWB-boekje. En zonder GPS blijkt dat lastig. We nemen eerst de stoeltjeslift bij Santa Croce vanuit Pedraces. Maar de naam "Pedraces" zien we onderweg helemaal niet. De naam van het dorpje is Badia-Abtei. Omdat de namen hier soms in drie talen worden weergegeven wordt het er niet eenvoudiger op. Die talen zijn Duits, Itialiaans en Ladinisch. Ladinisch is een Reto-Romaanse taal. Maar goed, we rijden dus eerst de stoeltjeslift voorbij maar dan komt het toch nog goed. We nemen de stoeltjeslift. Bij het eindpunt worden we dan geacht nog een half uur steil naar boven te klimmen. Maar: er is daar nog een stoeltjeslift om die klim te overbruggen. Zullen we die dan maar nemen?

Voor die luiheid worden we keihard afgestraft. Op het moment dat we onze voeten op de juiste plaats op het platform zetten en het bankje onder onze billen schuift vallen de eerste regendruppels naar beneden. We zitten open en bloot in een zeer langzame stoeltjeslift. We zijn de laatste die instappen en de regen ontpopt zich als een heuse wolkbreuk. Volkomen doorweekt mogen we boven uiteindelijk uitstappen. In Rifugio Sante Croce (dan wel Heiligkreuz Hospitz, La Crusc, of Schutzhaus HL Kreuz) komen we een beetje bij met koffie en een enorm stuk appeltaart. Dan moet de wandeling nog beginnen.

De wandeling is aardig. Het landschap is wat lieflijker en minder extreem dan we de afgelopen dagen hebben meegemaakt. Na het eerste stukje komen we ook niet veel wandelaars meer tegen. We hebben geluk wanneer de volgende stortbui zich aankondigt: er is net een schuilhut. We komen langzaamaan in de bewoonde wereld. Kleine dorpjes en boerengehuchtjes. De route blijft onduidelijk en we kiezen niet steeds goed. Het laatste deel volgen we een vervelende asfaltweg tot aan de doorgaande weg waar we de bus nemen terug naar het beginpunt. Die gaat eens per uur en we zien de vorige bus nog net in de verte om de bocht verdwijnen.

route stoeltjeslift; route Val Badia; route Colfosco; natuur

La Crusc Heiligkreuz Alta Badia

Val Badia Val Badia
Val Badia Val Badia

20 juli: Passo Sella

's Ochtends eerst even naar Corvara voor een medische kleinigheid. Daarna naar de Passo Sella waar we een stuk van de Sentiero Friedrich August willen lopen. Het is smoordruk op de pas. Uiteindelijk vinden we een parkeerplek en kunnen we op weg. Het eerste stuk is prachtig, weer prachtig bloemrijk grasland, en ondertussen fantastische vergezichten. We hoeven ook niet veel hoogteverschil te overbruggen vandaag. Het is hier en daar wel een beetje file-lopen.

Bij de Rifugio Sandro Pertini stoppen we even om een broodje te eten. Het is hier druk met wandelaars die even picknicken. Sommigen hebben daarvoor speciaal een kleed meegebracht. Ondertussen is het wel geheel bewolkt geraakt en zo nu en dan voelen we een druppel regen. Het is daarom beter om terug te lopen - eventueel kunnen we dan als het weer toch goed blijft vanaf het parkeerterrein nog een ander kort rondje lopen. Ook als we teruglopen lopen we wat in de file, want anderen hebben blijkbaar ook besloten om maar terug te gaan.

Het blijft toch droog, en ik wil nog wel de "Naturonda" lopen. Op het informatiebordje lijkt dat een rondje van 1700 meter. Petri rust ondertussen even uit. Uiteindelijk bleek de 1700 meter te gelden voor de heenweg. Het was dus nog in totaal een rondje van 3,5km. Als we weer terug zijn in Colfosco lopen we 's avonds nog een minirondje vanaf het pension.

route Corvara; route Passo Sella; route Pensione Vittoria; natuur

op de Passo Sella kneu

Gentiana punctata Campanula barbata
Sentiero Friedricht August Sentiero Friedricht August
zodeklokje gele monnikskap

19 juli: Marmolada

's Ochtends na het ontbijt loop ik nog even naar het dorp om broodjes te kopen, en - heel misschien - een nieuwe GPS. Maar dat laatste lukt niet. Bij de boekhandel koop ik nog een wandelboekje (Rother Dolomiti 4, helaas de Italiaanse versie) want we verkassen vandaag naar Colfosco, in de Val Badia.

Onderweg hebben we nog een interessante excursie ingelast naar de hoogste top van de Dolomieten: de Marmolada waar je ook al met een kabelbaan naar toe kunt. Voor we daar zijn stoppen we even bij de Falzarego pas. Daar horen we een marmot die ik inderdaad even later boven op een flink rotsblok zie zitten.

De Marmolada gaan we dus per kabelbaan op. Het gaat in drie etappes en we stappen in eerste instantie natuurlijk helemaal boven even uit (boven de 3200 meter), en daarna kijken we ook even rond bij Serauta, de stop op 2900 meter. Tussen de twee stops in ligt een gletsjer. Op de hoogste top is het tamelijk onaangenaam. Het is leuk om even in de sneeuw te staan, maar verder is er niet veel te zien (ook al is er een Maria-kapel waar zelfs in 1979 paus Johanes Paulus II iets ceremonieels heeft verricht). Bij Serauta houden we het wat langer vol. Op beschutte plekjes bloeien hier weer enkele soorten waarvan ik de meeste herken van de Tofane.

Dan rijden we verder naar ons nieuwe hotel: Pensione Vittoria in Colfosco. Prachtig gelegen met een grandioos uitzicht over het dal (Corvara) dat nogal druk en toeristisch is. 's Middags verken ik de directe omgeving van het hotel nog even.

route kabelbaan Marmolada; route Colfosco; natuur

alpenmarmot gletsjer bij Marmolada

op Marmolada zicht vanaf Marmolada
Stachys alopecuros zwarte roodstaart

18 juli: Pian di Loa

Petri neemt een rustdag. Ik loop route 25 uit Rother Dolomiten 6. Het vertrekpunt van de wandeling is maar tien minuten rijden van Cortina. Als ik daar ben zie ik mijn GPS niet. Toch maar terug. Maar ook in de hotelkamer is de GPS niet te vinden. Alles afgezocht: weg.

Dan maar met alleen een kaart en de beschrijving uit het boekje op pad. Dat lukt goed. Het gaat gelijk flink omhoog, en het duurt wel even voordat het echt leuk wordt. Het doel van de route is de hoogvlakte bij de Rifugio Ra Stua. Dat is een prachtige plek: een vallei waar een aardig beekje doorkronkelt. Achteraf gezien had ik beter hier een wandeling kunnen beginnen (want je kunt je tot dit punt per busje laten brengen). Ik loop de vallei een eindje in, en vind een mooie picknickplek.

De terugweg is wat aardiger dan de heenweg (want ik hoef ook niet meer omhoog). Als ik al niet meer zover hoef begint de lucht wat te betrekken en ik hoor het op een gegeven moment ook donderen. Dan maar de snelste weg terug naar de auto. Ik houd het net droog. De rest van de middag regent het pijpenstelen.

route Pian di Loa; route Cortina; natuur

rotsvlinder stekende wolfsklauw

Ra Stua waterspreeuw

17 juli: Monte Rite

Vandaag route 8 uit het Rother boekje Dolomiten 7. Dit is de Sentiero Naturalistico, op de Monte Rite. De route start bij het "museum in de wolken" van Reinhold Messner. Je mag zelf niet met de auto naar boven rijden, maar moet die beneden laten staan en dan word je per busje naar boven vervoerd. Het is hier vandaag veel rustiger dan gisteren. Er is hier ook nog een refugio, de Monte Rite Rifugio Dolomites, in een gebouw dat ooit een militaire functie had in de eerste wereldoorlog. Er is toen in de Dolomieten heel veel gevochten tussen de Oostenrijkers en de Italianen.

De route is hier en daar een beetje onduidelijk. Mijn schuld: ik heb de route per abuis niet op de GPS ingevoerd. De route is ook een beetje zwaarder dan vooraf ingeschat. Maar mooi is het hier weer wel.

route; natuur

roggelelie alpenhooibeestje

dianthus sylvestris Monte Rite Rifugio Dolomites
Percorso Naturalistico alpenkauw

16 juli: Dreizinnen

Vandaag staat een wandeling rond de beroemde Dreizinnen op het programma. Wandeling 40 uit Rother boekje. Het is daar altijd wel druk, en zeker op een zondag. Zelfs onderweg is het bij een bekende pas al extreem druk. Bij de Dreizinnen zijn ze de drukte wel gewend. Er is een groot parkeerterrein waarvoor je ook flink betaalt. Het lijkt erop alsof we een van de laatste plekjes hebben.

uitzicht bij de Dreizinnen

De wandeling zelf is fantastisch. Niet alleen de Dreizinnen zelf (drie enorme steenklompen die hoog boven ons uittorenen) zijn prachtig. Naar welke kant je ook kijkt, steeds prachtige panorama's. En langs het pad bloeien natuurlijk weer allerlei interessantigheden. En dan krijgen we ook nog heel veel alpenkauwen en een paar sneeuwvinken te zien. De foto's moeten het verhaal maar vertellen.

route; natuur

Astragalus alpinus wandelpad om de Dreizinnen

Dactylorhiza viridis campanula spec bij de Drei Zinnen
de Drei Zinnen bij de Drei Zinnen
Edelweiss bij de Drei Zinnen
alpenkauw bij de Drei Zinnen
bij de Drei Zinnen op de Drei Zinnen (let op de 7 bergbeklimmers!)
bij de Drei Zinnen om de Drei Zinnen

15 juli: Tofane en Lago Ghedina

We hadden in eerste instantie maar een paar nachten geboekt in Cortina, en het verder opengelaten. Omdat de wandelopties in de omgeving nog lang niet allemaal zijn uitgeprobeerd blijven we hier nog wat langer. We verkassen wel naar een ander hotel, met een wat grotere kamer met (erg klein) balkon. Het hotel ligt naast het parkeerterrein van de Tofane kabelbaan, en dat is de eerste excursie van vandaag.

In drie etappes brengt de kabelbaan ons naar de top van de Tofane op 3200 meter. Op deze hoogte kun je een heel klein beetje rondwandelen, maar voor langere etappes moet je bergbeklimmer zijn. De sport is om op deze grote hoogte toch nog wat plantjes aan te treffen. Ik vind er een aantal die bovendien flink in bloei staan (het is hier 's ochtends een graadje onder nul, en er vallen ook een paar sneeuwvlokken): Hornungia alpina, Thlaspi rotundifolium, Cerastium uniflorum, Saxifraga oppositifolia en Draba fladnizensis.

Hornungia alpina Thlaspi rotundifolium Cerastium uniflorum Saxifraga oppositifolia Draba fladnizensis

Op de terugweg stappen we ook bij de andere stations even uit. Vooral op de een na hoogste stop, Ra Valles, is heel veel te zien. Dit station ligt op bijna 2500 meter hoogte.

Als we weer beneden zijn gaan we eerst naar ons nieuwe "sport"hotel. 's Middags lopen we een rondje uit de Rothergids "Dolomiten 6", en wel nummer 19 "Lago Ghedina". We lopen de route blijkbaar tegen de richting in, want we volgen eerst de weg die langs prachtige bloemrijke weiden voert (heel veel te zien!) en dan de Boite rivier volgt in noordelijke richting. Dat duurt even totdat we bij de camping een klim krijgen tot aan het eigenlijke meertje "Lago Ghedina". Bij het meertje zitten we op het terras aan het water en kunnen de kweekforellen bewonderen. Kleine kinderen hebben veel lol met het voeren van stukjes brood aan de forellen.

Als we teruglopen komen we weer bij de Olympische bobsleebaan uit 1956 toen hier de Winterspelen werden gehouden (iemand vroeg: "is er ook nog een Olympisch zwembad?"). Dat is vlakbij ons hotel.

route Tofane kabelbaan; route Lago Ghedina; natuur

Tofana kabelbaan van Ra Valles naar Tofana

Ra Valles Papaver alpinum subsp. rhaeticum
Minuartia recurva Als je van de bergen houdt, moet je de bloemen laten staan
dambordje naar Lago Ghedina
dennenorchis Lago Ghedina

14 juli: Passo di Giau en Passo Staulanza

Het heeft de hele nacht hard geregend, en ook 's ochtends ziet het er nog heel druilerig uit. We bereiden ons voor op een regendag. Dus geen lange wandeling, maar we kiezen voor een autoroute uit een oud ANWB-boekje. Dan zien we verder wel onderweg of we alsnog hier of daar een stukje kunnen lopen.

De autoroute komt over een aantal hoge passen, en is daarom ook populair bij wielrenners. Het weer klaart vlug op, maar tussen de bergen blijven wolken en mistflarden nog wat langer hangen. De eerste stop is de Passo di Giau. Geweldige plek. Prachtige bloemrijke graslanden. Er loopt een goed onderhouden pad naar een grote grijze rotspartij die gedeeltelijk in de mist schuil gaat. Langs het pad is het een prachtige bloemenzee. Bij de eerste rotspartijen wordt het pad erg modderig: dikke kleiklonten blijven aan je schoenen plakken, het lijkt wel rivierklei. De lol wordt een beetje verstoord door een bus vol luidruchtige Amerikaanse tieners. De dappersten klimmen het hoogst de rotsen op.

De tweede stop is bij de Staulanza pas. De pas zelf is veel minder indrukwekkend, en het is er dan ook veel minder druk. Maar hiervandaan kunnen we wel een stukje om de Monte Pelmo lopen. De route loopt door het naaldbos. Het pad is na de vele regen nogal glibberig. Na 2,5 km is er een pad naar boven dat naar sporen van dinosaurussen loopt. Het pad loopt langs een beek nogal steil naar boven, en is bovendien nogal onduidelijk. Petri geeft het snel op, ik loop nog wat verder maar kom ook niet aan de sporen toe. Ondertussen fotografeer ik wel twee typische soorten voor het naaldbos: een notenkraker en een paar kruisbekken.

We stoppen ook nog even op de laatste pas van de route (achteraf blijkt dit het beginpunt van de wandeling van 17 juli). Maar het begint hier weer te onweren dus het is tijd om terug te gaan. 's Avonds lopen we over het inmiddels bekende fietspad naar Cortina voor ons avondeten: pizza.

route Giau; route Staulanza; route Cortina; natuur

Passo di Giau Pulsatilla alpina
notenkraker grote erebia kruisbek
Centaurea pseudophrygia gekraagde roodstaart (met aalbesje)

13 juli: Faloria

's Ochtends voor het ontbijt loop ik al even het hotel uit, over het bekende fietspad maar nu in de andere richting. De plantengroei is erg interessant en ik zie gelijk veel bijzondere soorten. De bergtoppen vangen hier en daar al de eerste zonnestralen op, terwijl Cortina zelf nog diep in de schaduw ligt. De zon eist langzaam steeds meer terrein op.

De eerste echte wandeling hier begint boven op de berg Faloria. Dat betekent: eerst met de kabelbaan omhoog naar zo'n 2100 meter. De rest van de dag zijn we dan in de weer om - geheel op eigen kracht - weer beneden te geraken (Cortina zelf ligt al op zo'n 1200 meter).

Boven op de berg kijk ik mijn ogen uit. Het uitzicht is verbluffend, aan alle kanten prachtige bergformaties. Tegelijkertijd groeien en bloeien er allerlei voor mij minder bekende en nieuwe planten dus die eisen ook allemaal aandacht op.

Een van de opvallendste planten is de Papaver alpinum. Dat is een gele klaproos die er heel teer uitziet, maar ondertussen wel op de minst aantrekkelijke plekjes groeit. Vooral op de stenige skihellingen waar verder bijna niets wil groeien.

Als we langzaam wat lager komen en zo nu en dan ook in het dennenbos terecht komen vallen ook de vele vlinders op. We moeten honderden zo niet duizenden grote erebia's gezien hebben. En zo nu en dan fladdert er nog wel een andere vlinder doorheen. Als we bijna in Cortina terug zijn zie ik ook nog een keizersmantel (een fotogenieke parelmoervlinder). De erebia's blijven we de rest van ons verblijf in de Dolomieten steeds weer veel tegen komen.

's Avonds eten we in het hotel.

route Cortina; route Falloria (inclusief kabelbaan); natuur

Bloedrode bremraap welriekende salomonszegel

Cortina d'Ampezzo hotel Menardi in Cortina d'Ampezzo
Cortina d'Ampezzo vanaf Faloria harig Alpenroosje
Dolomieten
Dolomieten Pedicularis elongata
Papaver alpinum subsp. rhaeticum Dolomieten
Dolomieten
Dolomieten Gentiana utriculosa
saxifraga paniculata Dolomieten
keizersmantel Onobrychis montana

12 juli: Cortina d'Ampezzo

Reisdag. Onderweg op een parkeerplaats in Duitsland zien we ruige weegbree en een rode wouw. In Oostenrijk stoppen we even langs de Inn, en dan scoor ik mijn eerste Oostenrijkse soorten. De eerste Italiaanse soorten vind ik in het dorpje Monguelfo waar we ook even uitrusten. We lopen een aardig parkje in voor een ijsje (Petri) en koffie (ik). Langs de beek groeit blauwe monnikskap.

Ons hotel in Cortina d'Ampezzo is net buiten het centrum. Er is een wandel- en fietspad aangelegd op een voormalige spoorlijn (onderdeel van de fietsroute München - Venetië) en dat pad kunnen we mooi gebruiken om vanaf het hotel het dorp in te gaan. Cortina is fantastisch gelegen met spectaculaire bergmassieven in welke richting je ook kijkt. Overigens gaat het net regenen als we naar buiten gaan, maar het blijft bij een paar druppels, en het levert wel een mooie regenboog op.

route; natuur

over voormalige spoorbaan loopt het wandelpad naar het centrum Cortina d'Ampezzo

11 juli: Edelfrauengrab

Nog een dagje in het Zwarte Woud. Ik heb een rondje bedacht vanaf Ottenhöfen, langs de Edelfrauengrab. Daar loopt een beek met veel watervalletjes en stroomversnellingen en er is daar een mooi wandelpad langs gemaakt, met trappetjes en bruggetjes. Het begin is inderdaad heel aardig. Mooi vochtig donker bos, en een spectaculaire beek dus.

Bij kilometer 5 had ik op de kaart een pad gevonden om naar het noorden af te buigen, maar dat blijkt wel extreem steil te zijn. Ook blijkt dat de terugweg, over de Karlsruher Grat (een soort stenige bergrug), voor ons wat te uitdagend is: geen wandelpad maar een gevaarlijke klauterpartij. We kiezen voor het bospad dat wel veilig is, maar ook nogal saai.

's Avonds rijden we nog even naar Kappelrodeck om daar wat rond te lopen, en langs de beek op een aardig terras wat te eten. Druk is het hier niet.

route Edelfrauengrab; route Kappelrodeck; natuur

Edelfrauengrab Edelfrauengrab

10 juli: Ruhestein

We zijn onderweg naar de Dolomieten - onze vakantiebestemming van deze zomer. We doen rustig aan en stoppen onderweg in het Zwarte Woud. Een mooi hotel in het gehucht Waldulm vlakbij Kappelrodeck biedt ons onderdak. Het hotel heeft een prachtig terras op de eerste verdieping aan de achterkant met mooi uitzicht over de grote tuin, het dal, en de wijnbouw op de helling aan de overkant van het dal. We blijven hier twee dagen.

Vandaag lopen we een wandeling vanaf Ruhestein. Dat is blijkbaar onderdeel van het Nationale Park en er zou ook een informatiecentrum moeten zijn (helaas, op maandagen gesloten). We lopen een aardige route, al regent het soms even, en het is zo nu en dan flink mistig. De flora is interessant, met bijvoorbeeld heel veel grote veldbies. Het weer wordt langzamerhand slechter als we dichter bij Mummelsee komen. Dat is een klein meertje, blijkbaar een populaire bestemming. Hiervandaan lopen we nog een stuk omhoog om bij een prachtig veengebied te komen dat hier op de top van de berg ligt (1100 meter hoog). Helaas waait het hard en lopen we in de mist. Desondanks een heel mooi gebiedje. Er groeit onder andere bosorchis, kranssalomonszegel, lavendelhei en veenbies.

Op de terugweg kunnen we bij km 13 gelukkig schuilen want dan volgt er een wolkbreuk met onweer. Het duurt even voor we weer verder durven. In het bos blijken nu tientallen beekjes ontstaan te zijn. Mooi gezicht. Overigens zijn we er door een informatiebordje achter dat de regen hier niet toevallig is. De wolken die vanuit het westen hiernaartoe komen worden door de bergen gedwongen om te stijgen en dat levert veel regen op. Jaarlijks valt hier drie keer zoveel neerslag als in Straatsburg dat slechts dertig kilometer westelijker ligt.

route Waldulm; route Ruhestein; natuur

kranssalomonszegel Hornisgrinde

8 juli: IJmuiden

Enorme biodiversiteit aan de kust bij IJmuiden. Ik vind al weer tientallen soorten die ik eerder dit jaar nog niet was tegengekomen. Bij het parkeerterrein begint het al gelijk met drie soorten silenes die je bij ons nooit ziet: oorsilene, nachtsilene en kegelsilene. Ook groeit er hokjespeul.

Een andere heel bijzondere plek ligt aan de zuidkant van het Kennemermeer. Hier staan onwaarschijnlijke hoeveelheden moeraswerspenorchis, groenknolorchis, teer guichelheil, en nog veel meer. De honingorchis zie ik niet. Verderop is de bokkenorchis inmiddels al weer uitgebloeid.

route; natuur

7 juli: Lauwersoog

middelste zaagbek

Ook deze avond begint mooi, maar later lijkt er een soort zeemist het land op te trekken. In de haven groeien een paar polletjes dunstaart. Die soort is hier nog niet eerder gevonden. Ook zit er een middelste zaagbek: verdwaald? Normaal gesproken zijn die pas weer vanaf oktober te zien.

route; natuur

5 juli: Eexterveld

Mooie avond. Op het Eexterveld zijn de gele stipjes van de draadgentiaan weer te vinden op enkele kale lemige plekken. Ook de grauwe klauwieren laten zich makkelijk zien. Het klein warkruid is er ook weer. Op sommige struiken zitten tientallen heideblauwtjes.

route; natuur

4 juli: Balloërveld

Nog eens een poging om de slangenarend te zien, maar nee. Wel een tormentil met zes bloemblaadjes. En een grauwe vliegenvanger. En de eerste keer dat ik een koekoek zie zonder hem eerst te horen.

route; natuur

2 juli: Ooijpolder en van Berg en Dal naar Lent

Na het maken van de groepsfoto's ga ik met opnieuw H. en G., en deze keer ook met H. opnieuw de polder in. We lopen vanaf de Bizonbaai en dan verder door de Groenlanden naar de Vlietberg (daar fladdert een koninginnenpage rond!). Het heeft ook vannacht weer veel geregend en de route is hier en daar flink modderig. Ook een passage dwars door de manshoge zwarte-mosterdplanten.

Na de Vlietberg blijven we op de verharde weg. Bij de Oude Waal zijn de zwarte sterns actief. Verderop zit ook een flinke groep lepelaars. We zijn rond 2 uur terug en vieren dan alvast de verjaardagen van Petri en Kris met koffie en taart.

Dan is het onderhand tijd om te vertrekken. Petri blijft nog tot morgenochtend. Ik loop via de Stuwwal naar de nieuwe uiterwaarden bij Lent. Hier groeit langstekelige distel: nieuwe soort. De zon schijnt inmiddels uitbundig. Mooi zicht op Nijmegen vanaf de nieuwe brug over de nieuwe nevengeul. Vanaf Lent met de trein naar huis.

route Ooijpolder; route Lent; natuur

1 juli: Stuwwal en Bizonbaai

Met H. en G., en E. en K. Het regent nog steeds een beetje maar de verwachting is dat het later beter wordt. We lopen een aardig stuk over de stuwwal bij Nijmegen. Dat betekent: stijl omhoog en omlaag. Doel van de route is de kabouterboom: een enorme dikke oude tamme kastanje. Het zou de dikste boom van Nederland moeten zijn. De boom torent boven een heel fraai brongebied uit waar grote hoeveelheden reuzenpaardenstaart, groot springzaad en grote veldbies groeien.

's Middags is er wel even tijd om er alleen op uit te trekken. Ook dit weekend is de Waal dichtbij: ik kies voor de Bizonbaai. Het restaurant Oortjeshekken is een bekende plek met een geliefd restaurant. Direct naast het restaurant staan de geblakerde resten van een monumentale boerderij. Hier heeft afgelopen winder een enorme brand gewoed. Boven op de ruïne zit een ooievaar.

route Stuwwal; route Bizonbaai; natuur

terug naar Looblog Juni 2017


navigation backward Reacties: G.J.M.van.Noord@rug.nl Andere afleveringen navigation forward


Copyright: de teksten van de looblog zijn "public domain".