Gertjan's Looblog Januari 2018 navigation back navigation home navigation forward

De foto's van deze maand zijn hier te vinden: Flickr collection

28 januari: Scheemda en Duurswoude

Na het ontbijt doe ik een poging om de zwartkeellijster in Scheemda te zien. Tegenover een vrijstaand huis in een woonwijk staat een leger van zo'n dertig vogelaars met telescopen de tuin van dat huis te inspecteren. En even later sta ik in het gemeentegroen achteraan in dezelfde richting te turen. Na een minuut of tien laat de lijster zich inderdaad even zien. Ik heb hem gelukkig ook gelijk op de foto, want daarna is het beestje onmiddellijk weer verdwenen. Ik loop nog even verder door Scheemda, maar daarover valt weinig te vertellen.

Samen proberen we nog een rondje bij Duurswolde. Het gebied is erg nat. Het fietspad staat over een tiental meters blank. Helaas wordt het steeds grijzer en al gauw begint het te miezeren. Droog wordt het niet meer en omdat het ook waait is het niet erg aangenaam. We passen de route iets in zodat we wat beschutter lopen en we zijn ook iets eerder bij de auto terug.

route Scheemda; route Duurswoude; natuur

zwartkeellijster tuinvogeltelling 2018 in Scheemda

27 januari: van Nijmegen naar Millingen aan de Rijn

Ik ben nog een nachtje in Nijmegen gebleven zodat ik vanochtend een aardige wandeling kan maken langs de ondergelopen uiterwaarden van de Waal. Maar eerst doe ik nog een poging voor de waterspreeuw bij het Hollands-Duitsch Gemaal. Het beestje zit precies op de plek waar we hem gisteren verwachtten. Hij laat zich mooi zien. Een goede start.

Dan verder over de Ooyse Dijk en naar het gebied van de voormalige steenfabriek De Vlietberg. Het lijkt me sterk dat het wandelpad ten noordoosten van De Vlietberg nog te gebruiken is, maar ik probeer het toch. De weg naar De Vlietberg komt nog net boven het water uit. Een torenvalk is erg druk in de weer. Even later ook een buizerd. Bij De Vlietberg zit in het struikgewas een drukke matkop. Maar het voetpad verderop staat royaal onder de water dus ik moet weer terug.

Terug over de dijk langs het gebied van de Oude Waal. Het gebied is veranderd in één groot wateroppervlak waar hier en daar bomen en struiken boven het water uitkomen. Dan via de oude klinkerweg door De Groenlanden tot ik ter hoogte van de Bizonbaai weer op de dijk uitkom. Ook de Bizonbaai is niet meer te herkennen: alles is water. De afgebrande boerderij naast Oortjeshekken is nog niet opgeruimd.

Nu volgt een wat saaier gedeelte, de Erlecomsedam. Blijkbaar een gedeelte waar de uiterwaarden vroeger meer ruimte kregen, maar nu loopt de dijk tamelijk dicht langs de vaarroute. Ook rijden er wat te veel auto's over de dijk naar mijn zin. Dat blijft zo totdat ik bijna bij Kekerdom ben. Dit is een mooi stuk, maar mijn indruk kan beinvloed zijn door de zon die er steeds vaker doorheen komt. Bij Kekerdom is de weg die de Millingerwaard inloopt afgesloten, en even later zie ik ook de vogelkijkhut in het water staan. Als ik bijna bij Millingen ben loop ik nog een klein stukje in westelijke richting tot tegenover Fort Pannerden. Vanaf Millingen neem ik de bus terug naar Nijmegen.

route; natuur

hoog water in de Waal bij Nijmegen waterspreeuw

hoog water in de Waal hoog water in de Waal bij Erlecom
Kekerdom

26 januari: Nijmegen

Eerst met collega J. vergeefs naar de waterspreeuw (bij het Hollandsch-Duitsch gemaal), daarna naar CLIN28 en terug.

route; natuur

25 januari: Nijmegen

In Nijmegen voor de 28e aflevering van CLIN.

route

21 januari: Peazemerlannen en Hijkerveld

Na het ontbijt rijd ik vlug naar de Peazemerlannen want het is een prachtige heldere ochtend. De kwelder en de Waddenzee ziet er weer eens fantastisch uit. Veel vogels zijn er niet. Wel twee ruziemakende dames op het eind van de strekdam. Als ik terugloop over die dam gaat er dan toch een grote groep sneeuwgorzen op de dijk zitten. Fantastisch gezicht.

Samen lopen we 's middags nog een aardig rondje over de heide van het Hijkerveld. Vogels laten zich niet zien, en voor planten is het natuurlijk ook nog te vroeg.

route Peazemerlannen; route Hijkerveld; natuur

Peazemerlannen

sneeuwgors bonte strandloper

20 januari: Lauwersmeer

Gisteravond was het afscheidscollege van Carel Jansen. Prachtig feest met heel veel belangstelling. Prachtige rede van Frits van Oostrom met veel verwijzingen naar hun eerste studiejaren in Utrecht. Dat had mijn oudste zus natuurlijk ook graag willen horen want die liep daar destijds ook rond.

Vandaag een mooi rondje door het Lauwersmeer. Maar het is na zo'n weekje Canarische Eilanden altijd weer een beetje afkicken, alles is hier zo gewoon... Het is in ieder geval de hele dag droog, dat is al mooi meegenomen. De vogels beperken zich tot wilde en kleine zwanen, nonnetjes en veel kramsvogels. Langs de Waddendijk staan een paar mooie frisse pollen blauw walstro.

route; natuur

18 januari: Fuerteventura

In Nederland is het vandaag code rood vanwege een van de zwaarste stormen van de laatste zoveel jaar. Ons vliegtuig vertrekt even na zessen 's avonds maar moet van Schiphol vandaan komen, dus dat zal wel vertraging opleveren. We hebben in ieder geval nog bijna een dag om hier rond te kijken. We kiezen voor een stop bij de Lagune bij Costa Calma (genoemd in route 12 van de Crossbill), en voor een stop bij de Salinas del Carmen gecombineerd met de Barranco de la Torre (route "E" en "F" van de Crossbill).

Op weg naar de lagune blijkt dat de route iets is aangepast vanwege een nieuwe snelweg. Dit heeft als voordeel dat we rustig kunnen stoppen om foto's te maken van cistanche phelypaea, een geelbloeiende bremraap-achtige plant die hier langs de voormalige doorgaande weg bloeit. De lagune is een mooie plek waar we een aardig stukje lopen, maar van de beloofde vogels zien we hier niet veel. Een kleine zilverreiger en een paar drieteenstrandlopers is alles.

Bij de Salinas del Carmen is een zoutmuseum waar ook nog steeds zout gewonnen wordt. Normaal gesproken is dat een plek die aantrekkelijk is voor vogels. We willen eigenlijk gelijk naar buiten, al probeert de dame bij de entree ons eerst het museum in te praten. Nee dus. Buiten zit een klapekster en er wandelt een tureluur rond. Later ook nog een oeverloper. De vierkantige ommuurde zoutpannen zien er mooi uit.

We lopen een stukje verder langs de kust (beetje saai) tot de volgende baai waar de Barranco de la Torre uitkomt op zee. Die barranco lopen we een stukje in. Prachtig stukje. Veel rotsduiven en woestijnvinken. Ook twee buizerds. In deze barranco broeden in het voorjaar blijkbaar ook aasgieren. Die zien we niet. Wel een groepje vogelaars waarvan we vermoeden dat die op zoek zijn naar de aasgieren (het gaat hier bovendien om een speciale Canarische ondersoort).

Geheel onverwachts vertrekt het vliegtuig precies op tijd vanaf Fuerteventura, en om drie uur vrijdagochtend zijn we weer veilig in Aduard. Van de storm hebben we niet meer gemerkt dan wat we op de filmpjes zagen toen we op Schiphol op onze koffers wachtten.

route Morro Jable ochtend
route Laguna bij Costa Calma
route Salinas del Carmen
natuur

Salader de Jandia Berthelot's pieper

koereiger Salader de Jandia
Lagune de Sotavento
cistanche phelypaea Canarische woestijnklapekster
Lagune de Sotavento Salinas del Carmen
Barranco de la Torre buizerd

17 januari: Fuerteventura

Na de inspanningen van gisteren doen we het vandaag iets rustiger aan. We rijden helemaal naar het noorden, naar het uitgestrekte duingebied van Corralejo (route "B" in de Crossbill). Dit is een bijzonder natuurgebied dat geheel uit overgewaaid Saharazand is opgebouwd. Direct langs de kust zijn nog wat planten te vinden, vooral veel zeewolfsmelk (die hebben we hier aan de kust ook), strandvarkensgras, heliotroop, en ononis hesperia.

Ik ben eigenlijk vooral ook op zoek naar Androcymbium psammophilum. Die plant is alleen hier in dit duingebied te vinden, en bloeit bovendien al in januari. Bij de eerste stops vind ik de plant niet, maar gelukkig heb ik de coördinaten van een vindplaats van iemand die de plant eerder deze week invoerde, vlak bij de bebouwde kom van Corralejo. Daar waar de plant gevonden is mag je eigenlijk niet komen, maar direct achter het verboden toegang bord zie ik tientallen exemplaren van de soort waarvan sommige inderdaad in bloei zijn. Deze dag kan dus ook al niet meer stuk.

In Corralejo lopen we een aardig stukje langs zee en we hebben daarbij onder andere uitzicht op Lobos, het eilandje waar je ook nog naar toe zou kunnen. Die excursie blijft op de wensenlijst staan voor een volgende keer. Na een kopje koffie bij een sjieke strandtent op een soortement pier (wat recht geeft op toiletbezoek) zoeken we de auto weer op en rijden naar de Calderon Hondo. Dit is een krater niet ver van Corralejo waar we een aardig rondje omheen lopen (het begin van route 2 uit de Rother gids, met een zelf gevonden terugweg langs de andere kant van de krater). Dit is ook weer een zeer woestijnachtig droog gebied. Het pad loopt omhoog totdat je uiteindelijk op de kraterrand terecht komt en dus een blik in de krater kan werpen. Het stikt er van de grondeekhoorns en Berthelots piepers. De vergezichten over de omgeving zijn indrukwekkend. Opvallend zijn de stenen muurtjes die hier blijkbaar dienden als omheiningen van vroegere boerenbedoeninkjes. Verderop krijg ik een woestijnvink voor de lens. Die hadden we deze week nog niet gezien.

We rijden binnendoor terug en nemen dan de afslag naar Pozo Negro (genoemd bij route "G" van de Crossbill). Veel te doen is er in dit kustplaatsje niet, en dat is des te opvallender omdat een aantal badplaatsen met reusachtige resorts hier niet zover vandaan gebouwd zijn.

route Morro Jable ochtend
route duinen Corralejo
route duinen Corralejo
route Corralejo
route Calderon Hondo
route Pozo Negro
route Morro Jable avond
natuur

grote stern Ononis hesperia

duinen van Corralejo
duinen van Corralejo
Androcymbium psammophilum Spaanse mus
Calderon Hondo
zonsondergang bij Pozo Negro

16 januari: Fuerteventura

De regen is voorbij, maar het is heel hard gaan waaien. We willen toch naar het hoogste punt van het eiland: Pico de la Zarza. Niet alleen vanwege het bijzondere uitzicht vanaf die plek, maar ook omdat op het hoogste deel van de berg de plantengroei bijzonder is en er enkele soorten te vinden zouden moeten zijn die je verder niet tegenkomt. Genoeg motivatie dus voor mij om me niet door een flinke storm tegen te laten houden. Toch is het een barre tocht want de route kent nauwelijks enige beschutting. En dan beginnen we ook nog met een valse start omdat we slim denken te zijn en dan in een enorm appartementenhotel min of meer verdwaald raken.

Petri houdt het niet helemaal tot de top vol, niet zozeer vanwege de inspanning maar de stormachtige wind maakt het gewoon eng. Maar ik moet door. Helaas zie ik op de top weinig van de gehoopte bijzondere planten al staat het hier wel vol met Euphorbia regis-jubae en Asteriscus sericeus - ook mooi. Het uitzicht is overweldigend. De zuidkant van de berg waarover we gekomen zijn loopt geleidelijk omhoog, maar op de top ben je op een 807 meter hoge klif waar je bijna loodrecht tot op zeenivo naar beneden kijkt. Er hangen al flink wat mistflarden om de berg, en even later is de berg door de wolken ingesloten. Jammer voor diegenen die ik op de terugweg nog tegenkom en dus te laat boven komen. Het gekke is dat de wind boven op de top minder hard is dan onderweg.

Op de terugweg lukt het uiteindelijk om ondanks de harde wind een groepje vogels te fotograferen: kleine kortteenleeuweriken volgens mij. Als ik weer beneden ben loop ik weer langs de boulevard terug naar het hotel. In het zoutmoeras staat nu veel meer water dan eerder deze week. Dat trekt blijkbaar ook weer vogels aan. Eerst zie ik een viertal heilige ibissen en even verderop zitten tientallen koereigers. Zodra ik stilsta om bijvoorbeeld een koereiger te fotograferen komt er een grondeekhoorn op me af in de hoop dat ik een toerist ben die hapjes uitdeelt (maar nee).

route Morro Jable ochtend
route valse start
route Pico de la Zarza
route Morro Jable avond
natuur

strandplevier Berthelot's pieper

op weg naar Pico de la Zarza
asteriscus sericeus Pico de la Zarza
Euphorbia regis-jubae Barbarijse grondeekhoorn
heilige ibis

15 januari: Fuerteventura

's Ochtends een paar buitjes! Gelukkig hebben we vandaag gereserveerd voor een wandeling dichtbij huis, met volop plaatsen waar we eventueel kunnen schuilen. Dat doen we al vlug, bij de vuurtoren, waar we gedwongen door een buitje dan maar koffie/thee met appeltaart nuttigen. We lopen dan weer verder langs de kust (en dus langs het zoutmoeras) in noordoostelijke richting.

Even verderop komen we bij een bijzondere plek (ook genoemd in route 12 van de Crossbill): de voormalige dierentuin. De dierentuin is verlaten en nu in bezit genomen door een grote groep monniksparkieten (te onderscheiden van halsbandparkieten door de grijze borst) en een groep ibissen. De monniksparkieten zijn een toeristische attractie op zich, heel tam. Even later laten ook een drietal Hadada-ibissen zich boven in een palmboom duidelijk zien.

Vlak voor de dierentuin is langs de boulevard ook een enorm skelet van een walvis te zien. Als wij er zijn zit bovenop het skelet een klapekster rustig rond te kijken. Na een kilometer of vijf houdt de boulevard en het zoutmoeras zo'n beetje op, en is het tijd om om te draaien. We lopen dan terug tot aan het centrum van Morro Jable waar we een broodje scoren en vervolgen onze route dan nog even naar de haven waar een enorme veerboot naar Gran Canaria klaar ligt. Een grote stern is druk aan het jagen. Verderop staan een paar grote containers met water waarin grote schildpadden zitten vanwege een herintroductieproject.

route Morro Jable ochtend
route Morro Jable overdag
route Morro Jable avond
natuur

Polycarpaea nivea monniksparkiet

Canarische woestijnklapekster op walvis
hadada-ibis monniksparkiet

14 januari: Fuerteventura

Vandaag lopen we route 10 uit de Rothergids: rondje vanuit Betancuria. Het begin is aardig, al loopt de route gelijk omhoog tot aan de Degollada del Marrubio, een picknickplaats op een pas waar je ver weg kunt kijken. Vandaar is het eigenlijk een heel mooie wandeling over een bergrug naar het uiteindelijke doel: de Mirador Morro Velosa op 675 meter. Echter, het is flink bewolkt geraakt, het waait hard, en even later valt er ook een beetje regen waardoor deze onbeschutte bergrug toch niet zo goed bevalt.

De Mirador Morro Velosa is een flink gebouw met horeca en terrassen vanwaar je een enorm uitzicht hebt over het noordelijke deel van Fuerteventura. Helaas is het gebouw gesloten maar je kunt toch op de terrassen van het uitzicht genieten maar de keiharde wind maakt het onaangenaam.

De terugweg gaat rechttoe rechtaan naar beneden. Vlak voor Betancuria zien we weer vele grondeekhoorns. In het dorpje zelf probeer ik vlinders te spotten in het parkje, zoals aangegeven bij route 10 uit de Crossbill. Maar het weer is mogelijk wat te donker en koud voor vlinders, al vliegen er wel twee kleine koolwitjes rond.

De volgende stop is het stuwmeer van Los Molinos. Dit is het enige zoetwaterbekken van enige omvang op Fuerteventura en dus een trekpleister voor vogels. We zien volop casarca's, steltkluten, kleine zilverreigers, wintertalingen, blauwe reigers en ook meerkoeten! De omgeving ziet er spectaculair uit - ook al omdat de zon weer is gaan schijnen. Het stuwmeer grenst aan een grote vlakke woestijn met een paar oranjeroze gekleurde heuvels aan de horizon. Als je goed kijkt zie je ook een grote geitenfarm in de verte waar veel vogels blijkbaar op zoek naar voedsel ook zo nu en dan heen vliegen.

De laatste stop is een stukje verder, waar de barranco waarin het stuwmeer ligt in zee uitkomt: Puertito de Los Molinos. Er staat nog wat water in de barranco en daarin zitten tientallen muskuseenden. Je kunt nu een stukje de barranco inlopen (in de broedperiode die hier al half februari begint is de barranco ter bescherming niet toegankelijk). Dit is een heel mooi stukje. Ik fotografeer ook een libel: blijkbaar een saharalantaarntje, een zeer zeldzame soort maar bekend van deze plek.

route Morro Jable ochtend
route Betancuria
route Embalse de Los Molinos
route Puertito de Los Molinos
route Morre Jable avond
natuur

Helianthemum canariense bij Betancuria

Scilla latifolia bij Embalsa de Los Molinos
Puertito de Los Molinos
saharalantaarntje Puertito de Los Molinos
bij Los Molinos

13 januari: Fuerteventura

Vandaag volgen we min of meer route 11 uit de Crossbill Guide, inclusief een wandeling naar de bedevaartskapel in de Rio Palmas die in de Rother gids als wandeling nummer 15 bekend staat. De eerste stop is bij de Mirador de Sicasumbre waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt over de afgeronde oude bergen van de streek rond Betancuria. Tamme Canarische raven zijn er ook.

Bij een volgende mirador kijken we uit over de barranco waar we straks gaan wandelen: de Rio Palmas. Hier zien we de Barbarijse grondeekhoorns voor het eerst. Die zien we de hele week nog volop, er zijn er ontzettend veel en ze zijn tamelijk tam: op sommige plekken eten ze uit de hand van de toeristen ook al staan er bordjes dat je de eekhoorns niet moet voeren. De eekhoorns worden beschouwd als invasieve exoot (uit Afrika) en ze zouden schade aan gewassen veroorzaken en andere, inheemse, soorten verdringen.

Even verderop parkeren we de auto in Vega de Rio Palma en daar begint onze wandeling door de barranco. In het begin is het zowaar vochtig: er staat hier en daar water in de barranco en de plantengroei is voor lokale begrippen uitbundig. Je hoort ook steeds de Spaanse mussen, al zie je ze haast niet. Verderop vliegt een vogel uit een boomtop weg en gaat op de helling op een rotsblok zitten: een beflijster! De favoriete vogel van Michiel Romeyn zie ik voor het eerst. Een stukje verder zitten twee vogeltjes mooi stil in een boompje: roodborsttapuiten. Het is een andere soort dan bij ons: de Canarische roodborsttapuit, Saxicola dacotiae.

We volgen de barranco tot we aan een dam komen. Blijkbaar is dit een soort stuwmeer, maar het stuwmeer is drooggevallen. De route direct na de dam ziet er plotseling heel anders uit: veel ruiger en steiler. Hier staat het kapelletje tegen de bergwand aangedrukt. In een plasje op de bodem van de barranco zit een muskuseend. Even later vliegen twee casarca's over. Even verderop komen we bij het eindpunt van de wandeling, althans hier volgen we de route in omgekeerde richting terug tot aan het beginpunt. De roodborsttapuiten zitten in hetzelfde boompje opnieuw rustig op fotografen te wachten. Ook weer een klapekster.

We rijden naar de kust, het plaatsje Ajuy. Hier kun je via een pad langs de rotskust naar een volgende baai lopen waar de Caleta Negra is: een enorme grot. In de grot denkt Petri vleermuizen te zien, ik zie alleen rotsduiven. We lopen een stukje terug en volgen dan het pad dat hoger langs de kliffen loopt en kunnen zo nog een baai verder kijken. Uiteindelijk lopen we zo ongeveer route 17 uit de Rother gids. Fraaie vergezichten, maar de natuur beperkt zich tot de al genoemde rotsduiven en geelpootmeeuwen.

route Morro Jable ochtend
route Mirador de Sicasumbre
route Vega de Rio Palmas
route Ajuy
route Morro Jable avond
natuur

Fagonia cretica raaf ssp canariensis

Canarische roodborsttapuit Rio Palmes
Mirador de Sicasumbre

12 januari: Fuerteventura

We zijn een weekje op Fuerteventura: het op één na grootste Canarische eiland, waar maar weinig mensen wonen. Ons appartement is bij Morro Jable, op het schiereiland Jandia, in het uiterste zuiden van het eiland.

Na het ontbijt vanochtend om acht uur met veel Duitse echtparen op leeftijd loop ik eerst een kort rondje langs het strand en het zoutmoeras dat hier tussen het strand en de boulevard voor een aardig stukje natuur zorgt. Dit gebiedje krijgt soms wat zeewater te verduren en daarom groeien er allerlei zoutminnende planten die op hun beurt weer voor beschutting zorgen voor allerlei vogeltjes. Vanochtend en de komende ochtenden zie ik hier steeds weer Berthelot's piepers, brilgrasmussen en kleine zwartkoppen. En soms ook Canarische roodborsttapuiten en Canarische woestijnklapeksters. En bij het strand geelpootmeeuwen, kleine mantelmeeuwen, grote sterns, strandplevieren en drieteenstrandlopers.

Rond 10 uur gaan we dan serieus op pad voor onze eerste excursie naar het zuidelijkste puntje van Jandia, "Punta de Jandia" - mede geïnspireerd door route 13 uit de Crossbill Guide voor de Canarische Eilanden. Dit gaat geheel over een onverharde weg die toch vrij goed te berijden is. Halverwege komen we bij de plek waar een van de zeldzaamste plantjes ter wereld groeit: Euphorbia handiensis. De plant ziet eruit als een soort cactus en groeit alleen op de zuidelijke helling van een paar heuvels in dit deel van Fuerteventura - en verder helemaal nergens. De planten zijn makkelijk te vinden en er groeien er tientallen.

Bij de Punta de Jandia parkeren we de auto bij de vuurtoren en vandaar lopen we een ietwat aangepaste combinatie van de wandelingen 29 en 30 uit onze Rother wandelgids. Het is hier woestijn. Hier en daar zijn nog een paar onduidelijke overblijfselen te zien van een landingsbaan uit lang vervlogen tijden. Dat is bij het eerste deel van de route waar het landschap een vlakke woestijn is. Hier en daar wat verdorde planten, vooral veel Launaea arborescens en Lycium intricatum (een boksdoorn met soms een paar mooie paarse bloemetjes). In de verte zien we soms een paar geiten die medeverantwoordelijk zijn voor de kaalheid van het landschap. Plotseling ook een grote groep drieteenstrandlopers en bontbekplevieren die zorgen dat ze steeds een tiental meters uit onze buurt vandaan blijven.

Vanaf het noordelijkste punt van de wandeling, bij km 6, verandert het landschap en lopen we over een mooi pad langs de rotsachtige kust. Er groeit nog steeds niet veel (en dat blijft eigenlijk de rest van de week zo). Wel veel stenen en hier en daar ook stukken zand. Dat is blijkbaar zand dat met de wind vanaf de Sahara naar Fuerteventura wordt getransporteerd. Later deze week komen we nog bij de beroemde duinen van Corralejo die helemaal door zulk Saharazand zijn ontstaan.

Bij kilometer 10 is een soort baai waar we een broodje eten (in de verte vliegt een jan-van-gent voorbij). Vandaar lopen we weer terug naar het zuiden. Dit is een wat taaier stuk al lopen we wel langzaam naar beneden en hebben steeds fraai zicht op een groot deel van het Jandia schiereiland. Bij kilometer 13 komen we aan de andere kant weer bij zee terecht en vandaar volgen we de kustlijn tot we weer terug bij de vuurtoren zijn. Hier en daar wordt er gesurft.

Op de terugweg nemen we de afslag naar een heel klein buurtschap aan de noordkust: Cofete. Hier kijken we nog even rond bij het enorme strand. De begraafplaats, min of meer op het strand, is een bijzonder gezicht.

's Avonds lopen we nog op en neer naar het centrum van Morro Jable waar de restaurantjes te vinden zijn. Dit is een pad direct langs het strand aan de ene kant en een heuvelrug aan de andere kant. De doorgaande weg moet aan de andere kant om de heuvel heen dus je loopt hier heerlijk rustig.

route Morro Jable ochtend
route Punta de Jandia
route Cofete
route Morro Jable avond
natuur

Euphorbia handiensis kleine zilverreiger

geelpootmeeuw Jandia
Jandia

Jandia Canarische woestijnklapekster

9 januari: 't Stort

route; natuur

7 januari: Westkapelle en Ritthem

Het is vandaag winter geworden. Zonnig, maar met een ijskoude noordoostelijke wind. Ik loop langs de zeedijk bij Westkapelle, maar vandaag laten de zeevogels zich nauwelijks zien.

Bij Ritthem doe ik een poging om de rosse franjepoot te spotten, maar die is inmiddels blijkbaar verdwenen. Ik maak een praatje met Greetje, die de vrouw blijkt te zijn van iemand die ik via waarneming.nl min of meer ken.

route Westkapelle; route Ritthem; natuur

Westkapelle Westkapelle

6 januari: Brouwersdam en Kwade Hoek

zwarte zee-eend

Ik loop op de grens van Zuid-Holland en Zeeland: de Brouwersdam. Ik parkeer aan de Zuid-Hollandse oever, en dan moet ik natuurlijk altijd denken aan mijn persoonlijke tocht der tochten: de Omloop Goeree Overflakkee van eind augustus 2011. Vandaag gaat de route vooral over de Brouwersdam vanwege de zeevogels. Dat lukt prima: er is erg veel te zien. Ook een nieuwe soort: kuifduiker, en verder veel roodkeelduikers, geoorde futen, roodhalsfuten, zwarte zee-eenden, veel zaagbekken en nog veel meer.

Na afloop van dit eerste rondje rijd ik naar mijn hotel in Ouddorp en dan loop ik daarvandaan nog een aardig rondje naar de Kwade Hoek: het duingebied ten noorden van Ouddorp. Op het strand ter hoogte van het natuurgebied staan een aantal vogelaars. Ze spreken alleen Frans. Ze bekijken een flinke onrustige groep sneeuwgorzen. Het rondje is wat langer dan gedacht, en de terugweg loop ik flink door want het begint langzamerhand al donker te worden.

route Brouwersdam; route Kwade Hoek; natuur

gewone zeehond ijsvogel

kruisdistel heggenmus
roodkeelduiker geoorde fuut

4 januari: Nijlandsterpolder

route; natuur

2 januari: Saaksum

route; natuur

1 januari: Peazemerlannen en Oudemolen

route Peazemerlannen; route Oudemolen; natuur

kanoet

hoog water in de Drentsche Aa hoog water in de Drentsche Aa

terug naar Looblog December 2017


navigation backward Reacties: G.J.M.van.Noord@rug.nl Andere afleveringen navigation forward


Copyright: de teksten van de looblog zijn "public domain".